The First 477 Words of My Book

The First 477 Words of My Book

The First 477 Words of My Book

(For Dutch, scroll down)

I wrote so many times about the book that I am writing, so I thought it would be nice to share the first 477 words of my book with my readers. This is the rough draft without an edit, so maybe the words will be changed in the future, but this is the first impression what the story is all about. It is a little bit exciting for me to share this (and I hope I translated well), but I am very curious about your thoughts of these 477 words!

Prologue

The flashbacks came back again. For a long time, I thought I lost these images during the phase that I wanted to give my life a different turn. To focus my thoughts on other things. More beautiful things. Perhaps that was the best. To leave everything behind and start again. A while ago, I discovered that the key of my father’s apartment was still in the closet on the wall in the hallway. Even the keychain was the same. A Delft blue shoe. Bought at the Saturday market in Delft when we had visited the city as a happy family and we might choose a souvenir … A beautiful sunny Saturday afternoon. We had strolled through the old town, had drunk coffee and enjoyed pancakes on a terrace. Except Charlotte. She always looked on her slim line. Oliver, my brother, had eaten his portion generously. My mother had put the handkerchief in her new leather bag. My father’s face had glowed with pride. Here he was sitting with his beautiful family. There was no indication that it would go wrong afterwards.

Thougts…

I walked along the Waal river. The water clashed against the quayside. The sun was high in the blue sky. It was July. I strolled on my espadrilles on the dark pebbles and felt the sun warmed my face. It worked well for me. Most people had left town for France or hot Spanish beaches. The shopping streets were empty but the terraces were filled with happy people enjoying a glass of wine or beer. Occasionally, they diced with a plastic dot in an olive or cheese. The weatherman had promised a couple of summer days. The world smiled at them. But not with me.

I observed it all and thought what had happened. The summer break had come and I should feel cheerful and good? Months, weeks, days I my mind was filled with thoughts. The situation in which I was, was untenable.

A ship passed. The water became restless, just like how I felt. Nervousness, tired. Every evening when I opened the door, I did not know what I had to expect. There was no time for relaxation.The emotions had the upper hand. I used to enjoy the birdsong which had announced a new day each early morning. Now it irritated me. There was already enough around me. But what I wanted was very difficult to find.

Decision

I had made a decision that might break our family more then I wanted. But I could not do anything else. There were those moments in your life that you really had to think about yourself. That it had been so much beforehand that you could hardly do anything else. That moment had come. Tonight I would tell them.

I looked again at the water that was quiet again, but my heart was broken…

What do you think about this story?

For my Dutch readers

Proloog

De flashbacks kwamen weer terug. Lange tijd dacht ik dat ik deze beelden kwijtgeraakt was tijdens de fase dat ik mijn leven een andere wending wilde geven. Dat is de rust had gevonden om mijn gedachten op andere zaken te richten. Leukere zaken. Misschien was dat toch het beste. Alles achterlaten en opnieuw beginnen. Een tijdje geleden ontdekte ik dat de sleutel van het appartement van vader nog steeds in het kastje aan de muur in de gang hing. Zelfs de sleutelhanger was nog hetzelfde. Een Delfts blauw schoentje. Gekocht op de zaterdagmarkt in Delft toen we nog als gelukkig gezin de stad hadden bezocht en we allemaal een souvenirtje mochten uitkiezen…Een mooie zonnige zaterdagmiddag. Wandelen door de oude stad, koffie drinken en pannenkoeken eten op een terras. Behalve Charlotte. Zij lette altijd op haar slanke lijn. Oliver, mijn broer, had zijn portie gulzig opgegeten. Mijn moeder had een zakdoekje in haar nieuwe leren tas opgediept. Mijn vaders gezicht glom van trots. Hier zat hij dan met zijn mooie gezin. Er was geen enkele aanwijzing dat het daarna mis zou gaan.

Ik liep langs de Waal. Het water klotste tegen de kade. De zon stond hoog aan de strakblauwe hemel. Het was juli. Ik slenterde op mijn espadrilles op de donkere keitjes en voelde de zon mijn gezicht verwarmen. Het deed me goed. De meeste mensen waren met volgepakte auto’s vertrokken naar Franse campings of hete Spaanse stranden. De winkelstraten waren uitgestorven maar de terrasjes zaten vol met vrolijke mensen genietend van een glas wijn of bier. Af en toe prikten ze met een plastic prikkertje in een olijf of kaasblokje. De weerman had een paar zomerse dagen beloofd en daar wilde men niets van missen! De wereld lachte hen tegemoet. Maar niet bij mij.

Ik sloeg het gade en bedacht wat er allemaal gebeurd was. De zomervakantie was aangebroken en ik zou me toch vrolijk en goed moeten voelen? Maanden, weken, dagen had ik nagedacht. De situatie waarin ik zat, was onhoudbaar geworden.                                                   

Een schip dat zwaar beladen was, voer voorbij. Het water werd onrustig, net als hoe ik me voelde. Nervositeit, moeheid. Elke avond als ik de deur opende, wist ik niet wat me te wachten stond. Tijd voor ontspanning was er helemaal niet en als deze er al was geweest dan had ik het niet eens gekund. De emoties hadden de overhand. Vroeger genoot ik al van een vogel die ’s ochtends vroeg de nieuwe dag aankondigde met zijn lied. Nu irriteerde het me. Er was al genoeg om mij heen. Maar waar ik naar verlangde dat was nog ver te zoeken.

Ik had een beslissing genomen die ons gezin misschien nog verder uiteen zou rukken. Maar ik kon niet anders. Er waren van die momenten in je leven dat je echt alleen aan jezelf moest denken. Dat er al zoveel aan vooraf was gegaan dat je bijna niet meer anders kon. Dat moment was nu gekomen. Vanavond zou ik het hen vertellen.

Ik keek nog een keer naar het water dat weer rustig was, maar mijn hart bonkte.

Wat denk je van deze eerste woorden?

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Related posts:

Darina Nykl

17 Comments

  1. Spannend, ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Je hebt een goede mix van omschrijving en innerlijke monoloog en oog voor detail!

    Stiekem ben ik wel benieuwd naar de Nederlandse versie, omdat de vertaling niet overal loopt. Weet je al, wanneer je boek ongeveer uit zal komen?
    Josephine recently posted…Mijn 100e blogpost!My Profile

    • dank je wel Josephine. Ik vond het ook wel een risico om het te vertalen. Ik zal je per mail de Nederlanse versie sturen. Ik heb geen idee wanneer en of het uitkomt. Het is nog niet af 🙁 Maar ik zal je zeker op de hoogte houden..

  2. Wouw..Wat goed! Die 500 woorden waren te snel gelezen en ik ben nieuwsgierig naar het vervolg. Dat doe je dus goed👍

  3. Jeetje.. Ik zit hier echt met kippenvel te lezen. Is dit jouw verhaal? Ik wist trouwens niet eens dat je een boek aan het schrijven bent. Mijn man en ik zijn er ook mee bezig. Ik ben blij dat je ook in het Nederlands hebt geschreven!! 🙂

    • Dank je wel! Doet me erg goed! Het blijft spannend. Geweldig dat jij en je man ook een boek aan het schrijven zijn! Waar gaat het over? Ben wel nieuwsgierig 🙂

  4. Leuk dat je ook de Nederlandse versie van de proloog online hebt gezet! In de oorspronkelijke taal komt je verhaal inderdaad het beste tot zijn recht. Zoals ik al eerder zei heb je mooi oog voor detail. Ook vind ik het motief van het te zwaar beladen schip en het onrustige water mooi gekozen. Ik heb de tekst ook even aan mijn man laten lezen (hij is ook bezig met zijn eerste verhaal, dus hij vond het heel interessant) en hij vond vooral de spanning in je laatste alinea heel sterk! Ga zo door!
    Josephine recently posted…Tips voor een victoriaanse afternoon teaMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge